Aardbeienallergie? De tekenen die je niet moet negeren (en wat je meteen moet doen!)

Aardbeienallergie treedt op wanneer het immuunsysteem bepaalde eiwitten in de vrucht ten onrechte als schadelijk aanmerkt, waardoor een allergische reactie wordt uitgelokt. Deze reactie kan uiteenlopende symptomen veroorzaken, van lichte klachten tot ernstigere verschijnselen. Hoewel het om een relatief zeldzame allergie gaat, moet je deze niet onderschatten, vooral niet bij kinderen, die gevoeliger zijn voor dit type allergeen.

Volgens de populairwetenschappelijke website Microbiologia Italia bevatten aardbeien eiwitten die moleculair vergelijkbaar zijn met eiwitten in berkenstuifmeel. Daarom kunnen mensen die allergisch zijn voor dit type stuifmeel een kruisreactie ontwikkelen, dat wil zeggen een allergische reactie op het eten van aardbeien, ook als ze aardbeien nooit eerder met een allergische reactie in verband hebben gebracht.

De symptomen van aardbeienallergie kunnen van persoon tot persoon verschillen en treden meestal binnen enkele minuten tot uren na het eten van de vrucht op. Het is belangrijk om ze vroeg te herkennen om op de juiste manier te kunnen ingrijpen. Hier zijn de meest voorkomende:

• Jeuk in de mond, keel of lippen
• Urticaria en roodheid van de huid
• Zwelling van het gezicht of de lippen
• Verstopte neus, niezen of ademhalingsmoeilijkheden
• Maagdarmstoornissen zoals misselijkheid, buikpijn of diarree

Als je na het eten van aardbeien verdachte symptomen ervaart (zoals de hierboven genoemde), is het essentieel om een allergoloog te raadplegen. Alleen een specialist kan de situatie goed beoordelen en andere oorzaken uitsluiten. De diagnose van aardbeienallergie is gebaseerd op een grondige medische voorgeschiedenis en specifieke tests. Dit zijn de belangrijkste diagnostische methoden:

• Huidtests (priktest): hierbij wordt een kleine hoeveelheid van het allergeen (in dit geval aardbeienextract) op de huid aangebracht, waarna de huid licht wordt ingeprikt. Als er een lokale reactie optreedt (zoals roodheid of zwelling), wordt de test als positief beschouwd.
• Bepaling van specifieke IgE: met een eenvoudig bloedonderzoek wordt nagegaan of er IgE-antilichamen aanwezig zijn die gericht zijn tegen de eiwitten in aardbeien. Dit onderzoek helpt om allergische sensibilisatie vast te stellen.
• Orale provocatietest: deze wordt uitsluitend in een ziekenhuis uitgevoerd, onder strikt medisch toezicht. De patiënt neemt geleidelijk kleine hoeveelheden aardbeien in, om te beoordelen of er een allergische reactie optreedt. Deze test is nuttig bij twijfelgevallen, maar moet met de grootste voorzichtigheid worden uitgevoerd.

Bron: IHealthYou

De belangrijkste strategie om allergische reacties op aardbeien te voorkomen, is het vermijden ervan: let goed op wat je eet en gebruikt. Het is essentieel om de etiketten van verpakte voedingsmiddelen en cosmetische producten zorgvuldig te lezen, want aardbeien (of aardbei-extracten) kunnen in allerlei producten zitten waarin je ze niet verwacht: industrieel geproduceerde zoetigheden, ijs, yoghurt, jam en vruchtensap, maar ook lippenbalsems, gezichtscrèmes en parfums.

Bij onbedoeld contact is het essentieel om snel te handelen:

• Een antihistaminicum innemen, zoals voorgeschreven door de arts, kan helpen om milde symptomen zoals jeuk, netelroos of een verstopte neus onder controle te houden.
• Bij ernstige symptomen (zwelling van het gezicht of de keel, ademhalingsproblemen of een daling van de bloeddruk) moet je een adrenaline-auto-injector gebruiken als die is voorgeschreven. Dit levensreddende hulpmiddel kan een anafylactische reactie in de kiem smoren terwijl je op hulp wacht.

Het is cruciaal om een allergoloog te raadplegen. Alleen een deskundige kan de ernst van de allergie beoordelen, een persoonlijk noodplan opstellen en aangeven of adrenaline nodig is. Bovendien kan de allergoloog met specifieke tests vaststellen of het om een echte aardbeienallergie gaat of om een kruisreactie met andere allergenen (zoals berkenstuifmeel).