Is de tomaat een vrucht of een groente? Het duidelijke en eenvoudige antwoord dat een einde maakt aan de discussie

Als we het over planten hebben, is de tomaat een vrucht omdat hij uit de bloem van de tomatenplant groeit en zaadjes bevat.

Dat is de basisregel: als het uit de bloem komt en zaadjes bevat, is het een vrucht. Daarom zijn, ook al klinkt het vreemd, ook paprika's, komkommers, aubergines en courgettes vruchten.

De wetenschap houdt zich niet bezig met de vraag of de tomaat bij olie en zout past, of dat we hem in een gazpacho doen. Ze kijkt alleen naar hoe hij aan de plant groeit. En zo bekeken is er geen twijfel mogelijk: de tomaat is een vrucht.

Maar goed, wetenschap is één ding, en de dagelijkse keuken is iets heel anders.

Thuis legt niemand tomaten in de fruitmand naast de bananen, appels of peren. Meestal gebruiken we ze zoals we groenten gebruiken: in een salade, in een stoofpotje, in een saus, in gazpacho, in salmorejo, in pisto, op brood met olijfolie of als bijgerecht bij een hartig gerecht.

De tomaat wordt op smaak gebracht met zout, knoflook, olie, azijn, ui of basilicum. Hij wordt meestal niet als dessert geserveerd. Ze worden niet als zoet fruit aan het einde van de maaltijd gegeten, hoewel sommige goede tomaten wel erg zoet zijn. Daarom wordt de tomaat in de keuken als een groente behandeld. En dat is prima: het is gewoon een praktische manier van spreken.

Ze hebben allebei gelijk.

Wie zegt dat de tomaat een vrucht is, bekijkt het vanuit botanisch oogpunt. Wie zegt dat het een groente is, bekijkt het vanuit culinair oogpunt.

De verwarring ontstaat wanneer we één enkel woord voor alle gevallen willen gebruiken. En zo werkt het met de tomaat niet. Aan de plant is het het ene; op het bord het andere. Het is net als wanneer we zeggen: „Ik ga naar de markt om groenten te kopen” en we tomaten in de tas stoppen. Niemand heeft het mis. We spreken zoals men in het dagelijks leven spreekt.

De discussie kwam zelfs voor de rechter. In de Verenigde Staten moest het Hooggerechtshof in 1893 beslissen of de tomaat als fruit of als groente moest worden beschouwd. Maar het debat draaide niet alleen om woorden: er stond geld op het spel.

De Tariefwet van 1883 bepaalde dat er invoerrechten moesten worden betaald op geïmporteerde groenten, terwijl fruit zonder die heffing het land mocht binnenkomen. Een groep handelaren uit New York, onder leiding van John Nix, eiste de terugbetaling van de invoerrechten die zij voor de invoer van tomaten hadden betaald. Hun argument leek logisch: als de tomat vanuit botanisch oogpunt als een vrucht wordt beschouwd, moest deze dezelfde behandeling krijgen als andere vruchten.

Tijdens de rechtszaak werden zelfs verschillende woordenboeken geraadpleegd om de betekenis van de woorden „fruit“ en „groente“ te verduidelijken. Het Hooggerechtshof besloot echter unaniem dat de tomaat voor commerciële doeleinden als groente moest worden aangemerkt. De rechters erkenden dat het botanisch gezien een vrucht was, maar hielden rekening met de manier waarop de tomaat in het dagelijks leven werd gebruikt.

De redenering was eenvoudig: tomaten worden in moestuinen geteeld en worden meestal in hartige gerechten geserveerd, tijdens de lunch of het avondeten, en niet als dessert. Daarom kreeg, hoewel de wetenschap iets anders zei, de gangbare betekenis van het woord de overhand bij de toepassing van die wet.

Zo verloor de tomaat de juridische strijd en moest hij belasting betalen als groente. De uitspraak veranderde niets aan de botanische classificatie, maar toonde wel aan dat één en hetzelfde woord verschillende betekenissen kan hebben, afhankelijk van of we het hebben over wetenschap, koken of handel.

De tomaat komt uit Amerika en is in de loop der tijd onmisbaar geworden in veel keukens, ook in de Spaanse. Tegenwoordig is een voorraadkast zonder tomaten bijna ondenkbaar.

Je vindt hem terug in gazpacho, in salmorejo, in sofrito, in pisto, op toast, in salades en in talloze sauzen. Het is zo’n ingrediënt dat eenvoudig lijkt, maar toch de basis vormt voor veel gerechten.

En misschien vinden we het daarom moeilijk om hem fruit te noemen. Want voor ons smaakt de tomaat meer naar hartige gerechten dan naar een dessert. Hij smaakt naar olijfolie, naar brood, naar de zomer, naar huisgemaakte maaltijden.

Het is heel duidelijk:

De tomaat is voor de wetenschap een vrucht en voor de keuken een groente.

Als je het over plantkunde hebt, zeg dan dat het een vrucht is. Als je boodschappen doet, een salade maakt of iets bakt, kun je het gerust groente noemen.

Je hoeft geen ruzie te maken over de tomaat. Er zijn twee antwoorden omdat hij in twee werelden leeft: hij groeit als vrucht aan de plant en gedraagt zich als groente op tafel.