De signalen waaraan je een verse garnaal herkent wanneer je boodschappen doet

Versheid valt niet te verhullen. Een verse garnaal ruikt naar schone zee, met een lichte jodiumgeur en zonder scherpe geuren. De geur moet subtiel zijn, nooit doordringend.

Ruik je zoete of ammoniakachtige geuren, of een geur van oude zeevruchten, dan is het bederf al begonnen. Een sterke geur is geen voorstadium, maar een waarschuwing.

Zeevruchten bederven snel en zodra dat proces begint, is er weinig meer aan te doen. Als de geur ook maar een beetje twijfel oproept, kun je het product het beste niet mee naar huis nemen. In dit soort gevallen laat je neus je meestal niet in de steek.

De kop van de garnaal is de eerste plek waar je kunt zien dat er tijd is verstreken.

• Kleur: die moet gelijkmatig blijven. Zwarte of bruine verkleuringen wijzen op oxidatie.
• Hechting aan het lichaam: als de kop gemakkelijk loslaat of los lijkt te zitten, heeft de garnaal aan stevigheid ingeboet.
• Uiterlijk aan de binnenkant: bij een zeer verse garnaal ziet de binnenkant er compact uit. Als die erg vloeibaar of troebel is, is het bederf begonnen.

De kop is ook het gevoeligste deel van de garnaal en verraadt daarom meestal eerder dan andere delen dat het product aan versheid begint te verliezen.

Het pantser van een verse garnaal is strak, glanzend en doorschijnend. Het pantser moet goed aansluiten op de segmenten, zonder luchtbellen, rimpels of vlekken.

Als het er dof of zacht uitziet, of kleine vochtige plekken vertoont, is de garnaal niet meer optimaal vers.

Door een garnaal aan te raken, kom je dingen te weten die je niet altijd kunt zien. Een verse garnaal:

• voelt stevig aan, maar is niet hard;
• krijgt zijn vorm terug als je er zachtjes op drukt;
• voelt niet slijmerig aan.

Een slijmerig laagje is een duidelijk teken dat de garnaal begint te bederven. Als het oppervlak kleverig of glibberig wordt, kun je het exemplaar het beste weggooien: het is niet meer vers en bederft snel verder.

De poten moeten heel zijn en niet gebroken of losgeraakt. De staart moet goed gesloten en gebogen blijven. Een staart die openvalt of slap hangt, wijst op verlies van versheid.

Ervaren visverkopers letten vaak eerder op deze details dan op andere kenmerken.

Elke soort heeft zijn eigen kleur, maar die mag nooit dof zijn. Pas op voor misvattingen: niet alle garnalen zijn roze; sommige zijn bijna doorzichtig, andere roodachtig of blauwachtig.

De algemene vuistregel is eenvoudig: de kleur moet helder en levendig zijn, nooit grijsachtig, donker of gelig.

Kleine zwarte vlekjes kunnen van nature voorkomen, maar als ze zich snel uitbreiden of in aantal toenemen, wijzen ze op oxidatie of slechte bewaring.

Zelfs een garnaal van uitstekende kwaliteit kan binnen enkele uren aan versheid verliezen als hij niet goed wordt bewaard.

In viswinkels en supermarkten moeten garnalen op schoon ijs liggen, niet in plassen, en worden bewaard bij temperaturen tussen 0 °C en 4 °C.

Zeevruchten die gekoeld worden bewaard maar niet op ijs liggen, verliezen binnen enkele minuten aan kwaliteit.

Als de winkel niet aan deze voorwaarden voldoet, is de garnaal (vers of niet) al in het nadeel.

Ontdooide garnalen zijn geen probleem, zolang dit duidelijk wordt vermeld en ze aan boord zijn ingevroren. Vaak zijn ze veiliger dan zogenaamd ‘verse’ garnalen die al dagen onderweg zijn.

Zo herken je een ontdooide garnaal:

• het vlees is meestal minder stevig;
• het pantser laat gemakkelijker los;
• de kleur kan doffer zijn;
• soms verschijnt er een dun, vochtig laagje.

Viswinkels zijn verplicht zeevruchten die zijn ontdooid als ‘ontdooid’ te etiketteren. Staat dit er niet bij, dan kun je er het beste naar vragen.