Natuurlijk, biologisch of zonder toegevoegde sulfieten: drie wijnetiketten die niet hetzelfde betekenen
Een trend die ook een kwestie van taal is
Natuurwijn is in een opmerkelijke fase terechtgekomen: het is niet langer alleen maar een troebele fles op een alternatieve plank. Het is geen zeldzaamheid meer die voorbehouden is aan een handvol gespecialiseerde winkels of bars. Tegenwoordig duikt het veel vaker op in wijnkaarten, op beurzen en in gesprekken over wijn, in combinatie met termen als ‘lokaal’, ‘minimale interventie’, ‘spontane gisting’ of ‘ambachtelijk werk’.
Het probleem begint wanneer al die begrippen worden vermengd met andere die niet precies hetzelfde betekenen. ‘Natuurlijk’ staat niet gelijk aan biologisch, het betekent ook niet noodzakelijkerwijs ‘zonder toegevoegde sulfieten’ en het maakt een fles natuurlijk niet automatisch gezonder. Achter elk van deze begrippen gaan verschillende praktijken schuil. En het is goed om ze van elkaar te onderscheiden.
Bij wijn, net als bij zoveel voedingsmiddelen, kan een aantrekkelijk woord een mengeling zijn van een daadwerkelijke praktijk, een manier om het product te begrijpen en een commerciële strategie.
Wat betekent ‘natuurlijk’: een filosofie, geen universele categorie
- spontane gisting,
- weinig of geen additieven,
- minimale bewerking en
- een zeer beperkt (of geen) gebruik van toegevoegde zwavel.
- het gebruik van gecertificeerde biologische druiven,
- handmatige oogst,
- gisting met de eigen gisten van de druif en
- geen toevoegingen tijdens de vinificatie, behalve een kleine hoeveelheid sulfieten aan het einde, die moet worden vermeld.
Milieuvriendelijk: hier geldt de norm wel degelijk
'Zonder toegevoegde sulfieten' betekent niet 'zonder sulfieten'
Wat zegt een wijnetiket ons eigenlijk?
Patricia González
Opmerkingen