Sorbet, ijs of roomijs: wat deze drie benamingen echt betekenen voor wat er in het bakje zit

Sorbet wordt bereid uit een mengsel van water, suikers, fruit of groenten, soms met alcohol, kruiden of planten. De belangrijkste regel om te onthouden: tijdens de bereiding mag er geen vet worden toegevoegd.

Voor een fruitsorbet schrijft de DGCCRF een minimaal fruitgehalte van 25 % voor bij de bereiding. Dit percentage daalt tot 15 % voor bepaalde zure vruchten of vruchten met een sterke smaak, zoals citroen, sinaasappel, ananas of banaan, en tot 5 % voor noten.

Het woord waar je op moet letten als je op zoek bent naar iets fruitigers, is ‘plein fruit’. Een sorbet plein fruit moet minimaal 45 % fruit bevatten bij gangbare fruitsoorten en 20 % bij zure vruchten of vruchten met een sterke smaak. Dit is vaak de vermelding die echt een verschil maakt als je het etiket leest.

Roomijs is van een heel andere orde. Het wordt gemaakt van een gepasteuriseerd mengsel van melk, room, suiker en aroma’s of aromatiserende ingrediënten.

Belangrijk om te weten is dat roomijs minimaal 5 % melkvet moet bevatten. Andere vetten dan melkvet zijn uitgesloten, behalve vetten die afkomstig zijn van ingrediënten die worden gebruikt om het product op smaak te brengen.

Dit verklaart vaak de romigere, vollere en rijkere textuur. Het is niet per se ‘beter’ of ‘minder goed’ dan sorbet: het is gewoon een andere productcategorie. Bij het kiezen moet je vooral kijken naar wat je zoekt: een uitgesproken fruitige smaak, frisheid of een romigere textuur.

De term ‘ijs’ is ruimer. IJs kan worden verkregen door het invriezen van een gepasteuriseerd mengsel dat melk, ingrediënten op basis van eieren, ingrediënten van plantaardige oorsprong, gelatine, suiker en aroma’s bevat.

Binnen deze categorie vallen waterijs, melkijs, eierijs en plantaardig ijs. Als er plantaardige eiwitten worden gebruikt, bijvoorbeeld op basis van soja, kan dit in de benaming worden vermeld.

Met andere woorden: de term ‘ijs’ zegt niet alles. Om te weten wat u werkelijk koopt, moet u eerst naar de verkoopbenaming kijken en vervolgens naar de ingrediëntenlijst. Daar kunt u zien of het product melk, eieren, plantaardige vetten, fruit of vooral aroma’s bevat.

Als je twijfelt tussen twee sorbets met dezelfde smaak, is de vermelding ‘plein fruit’ een van de handigste aanwijzingen. Dit duidt op een hoger fruitgehalte dan in een klassieke sorbet.

Bij bijvoorbeeld aardbeien-, mango- of perziksorbet kan dit een groot verschil maken voor de smaak en de textuur. Hoe meer fruit erin zit, hoe meer de sorbet doet denken aan gepureerd fruit, met een natuurlijke smaak en een frisse indruk.

Maar ook hier moet je niet alleen naar de voorkant van de verpakking kijken. Bekijk ook de ingrediëntenlijst: de volgorde van de ingrediënten geeft aan welke in de grootste hoeveelheid aanwezig zijn. Als het fruit pas na suiker, glucosestroop of aroma’s komt, zal het product niet hetzelfde verhaal vertellen.

IJs wordt vaak vergeleken op basis van liters, maar de DGCCRF wijst erop dat de vermelding van de massa belangrijk is. Waarom? Omdat de lucht die in het mengsel wordt opgenomen – ook wel overrun genoemd – ervoor kan zorgen dat de werkelijke hoeveelheid bij hetzelfde volume sterk varieert.

Twee bakjes van één liter hoeven dus niet dezelfde hoeveelheid product in grammen te bevatten. Daarom moet op het etiket de hoeveelheid in massa-eenheden worden vermeld; eventueel mag het volume er aanvullend bij staan.

Kijk dus, voordat je twee prijzen vergelijkt, naar de prijs per kilo of de hoeveelheid in gram. Dat zegt vaak meer dan het formaat van het bakje.

Vaak wordt aangenomen dat sorbet nooit melk bevat. In principe wordt er geen vet aan toegevoegd, maar volgens de bevoegde instantie mogen voor technologische doeleinden zeer kleine hoeveelheden melkeiwitten worden gebruikt om de romigheid te verbeteren.

De aanwezigheid van melk, zelfs in kleine hoeveelheden, moet dan worden vermeld in de ingrediëntenlijst. Dit is belangrijk voor mensen met een allergie en voor mensen die zuivelproducten strikt vermijden.

De juiste aanpak is dus eenvoudig: vertrouw niet alleen op het woord ‘sorbet’. Lees de allergenenvermelding, vooral bij industriële producten, samengestelde smaken of bakjes waarin verschillende bereidingen zijn gemengd.

Als je zin hebt in iets heel verfrissends, lichts en fruitigs, kijk dan eens naar sorbet, vooral als er ‘plein fruit’ op staat. Voor een zachtere en omhullende textuur is roomijs vaak geschikter.

Voor een echt rijk dessert met stukjes, sauzen of andere toevoegingen, kijk je vooral naar de ingrediëntenlijst en de voedingswaardevermelding. Die laten zien of het bakje veel suiker, vet of andere toevoegingen bevat.

En als je bij een ijssalon koopt, aarzel dan niet om naar de samenstelling te vragen. De benamingen zijn niet alleen voorbehouden aan supermarktproducten: ze helpen ook te begrijpen wat er in de vitrine ligt.

Sorbet: geen toegevoegd vet; op basis van water, suiker en fruit of groenten.

Sorbet plein fruit: een hoger minimumfruitgehalte, dus een goede aanwijzing voor liefhebbers van een fruitige smaak.

Roomijs: minimaal 5 % melkvet, vaak met een romigere textuur.

IJs: een bredere categorie, die melk, eieren, plantaardige ingrediënten of andere bereidingen kan bevatten.

De beste aanpak blijft altijd dezelfde: lees de verkoopbenaming, de ingrediëntenlijst, de allergenenvermelding en het gewicht in gram. Binnen enkele seconden begrijp je zo veel beter wat je in je winkelmandje legt.