"Marry Me Chicken": waarom heeft deze romige pasta zo’n naam?

De naam zou kunnen doorgaan voor een recente uitvinding bedoeld voor sociale media. Toch gaat de geschiedenis ervan terug tot 2016.

Destijds ontwikkelde Lindsay Funston voor het Amerikaanse medium Delish een recept voor kip uit de koekenpan, geïnspireerd door Italiaanse smaken. Het gerecht had toen nog een veel bescheidener naam: „Sicilian Chicken Skillet“.

Tijdens de opnames van het recept zou een videografe van het team, nadat ze de met saus overgoten kip had geproefd, hebben uitgeroepen: „I'd marry you for that chicken!“, met andere woorden: „ik zou met je trouwen voor die kip“. Deze zin heeft uiteindelijk zijn naam aan het gerecht gegeven.

Uiteraard is er na het diner geen huwelijksaanzoek gegarandeerd. De uitdrukking vat vooral het idee samen van een recept dat zo verrukkelijk is dat het de proever helemaal in vervoering zou kunnen brengen.

Het originele recept was al gebaseerd op een bijzonder geslaagde combinatie: goudbruine kip, room, parmezaanse kaas, gedroogde tomaten, knoflook en een vleugje chilipeper.

In de loop der tijd is de naam ‘Marry Me’ meer geworden dan alleen een kipgerecht. Deze smaakcombinatie vind je tegenwoordig terug in varianten met gnocchi, peulvruchten, pasta en tal van andere uitvoeringen.

Hier lijkt de toevoeging van pasta bijna vanzelfsprekend: de pasta neemt alle romige saus op en maakt van het gerecht een complete, royale en bijzonder hartverwarmende maaltijd.

De charme van dit recept zit vooral in de balans tussen verschillende texturen en smaken.

Je hebt de goudbruine kip, de gedroogde tomaten met hun geconcentreerde smaak, de zachtheid van de room, de parmezaan die karakter toevoegt en de spinazie die op het laatst wordt toegevoegd voor een frisse toets.

En bovenal wordt een groot deel van het gerecht in dezelfde pan bereid. Het braadvocht van de kip dient als basis voor de saus, waarna de pasta er direct in gaar wordt gekookt.

Het resultaat ziet eruit als een zeer verfijnd gerecht, terwijl de bereiding heel toegankelijk blijft voor een doordeweekse avondmaaltijd.

De eerste stap is al bepalend voor het eindresultaat: de kip moet bruin worden zonder helemaal uit te drogen.

Door op vrij hoog vuur te bakken krijg je een goudbruin oppervlak en blijven de sappen in de pan achter, die vervolgens de saus op smaak brengen. De kip wordt uit de pan gehaald wanneer deze bijna gaar is, en gaat enkele minuten later weer terug in de bereiding.

Dankzij deze tweestapsprocedure blijven de stukken mals en ontstaat er tegelijkertijd een veel smaakvollere saus.

Zodra je de kip uit de pan hebt gehaald, mag je de pan vooral niet schoonmaken. Juist wat er op de bodem achterblijft, geeft het gerecht zijn smaak.

Voeg vervolgens de gedroogde tomaten, knoflook, oregano, paprikapoeder en eventueel wat chilivlokken toe. Een minuutje is genoeg om de aroma’s tot leven te brengen.

Vervolgens blus je de pan af met bouillon: door de braadrestjes los te schrapen, haal je al die smaak eruit en voeg je die toe aan de saus.

Na de bouillon voeg je eerst de room toe en daarna de parmezaan. Je hoeft het geheel hier niet krachtig te laten koken: zachtjes koken is de beste manier om een gladde en romige saus te krijgen.

De Parmezaanse kaas moet geleidelijk worden toegevoegd, op een laag vuur, zodat deze in de room smelt zonder klontjes te vormen.

Lijkt de saus te dik? Voeg, voordat je meer room toevoegt, eerst een ander ingrediënt toe: het kookvocht van de pasta.

In dit recept wordt de pasta een paar minuten voordat hij helemaal gaar is afgegoten. Voordat je de pasta afgiet, bewaar je een flinke hoeveelheid kookwater.

De pasta gaat vervolgens direct in de saus. Zo neemt de pasta de smaken op en geeft tegelijkertijd nog wat zetmeel af, waardoor de saus zich beter om de pasta heen kan hechten.

Met een paar lepels kookvocht kun je vervolgens de consistentie aanpassen zonder de smaak te verdunnen. Dat is het verschil tussen pasta met saus eroverheen en pasta die echt met de saus is vermengd.

Jonge spinaziescheuten hoeven bijna niet gekookt te worden. Voeg ze toe als de pasta, de kip en de saus al bij elkaar zijn.

Binnen een minuut beginnen ze te slinken, terwijl ze hun kleur behouden. Deze laatste toevoeging zorgt voor een vleugje frisheid en contrast in een gerecht dat bewust heel romig is.

Rigatoni, penne, fusilli of tortiglioni: kies bij voorkeur voor korte pasta die de saus goed vasthoudt in de holtes en oneffenheden.

Serveer het gerecht zodra het klaar is onmiddellijk met wat versgeraspte Parmezaanse kaas en zwarte peper. Een groene salade is ruim voldoende als bijgerecht als u wat extra frisheid wilt toevoegen.

Wat de Marry Me Chicken beroemd heeft gemaakt, is natuurlijk niet een of andere romantische eigenschap van de kip. Het is veeleer de belofte die in de naam schuilt: die van een gerecht dat zo royaal is dat het aan tafel onmiddellijk een reactie teweegbrengt.

In deze pastavariant is alles erop gericht om die indruk te versterken: de goudbruine kip, de gedroogde tomaten, de Parmezaanse kaas, de room en vooral die saus die zich helemaal in de pasta nestelt.

Nee hoor, het serveren van deze Marry Me Chicken Pasta garandeert geen trouwring bij het dessert. Maar dat iemand een tweede bord neemt? Dat is al een stuk waarschijnlijker.