Rennen, eten en herhalen: het fenomeen van de foodrunners dat de stedelijke gastronomie op zijn kop zet

Het begon allemaal bijna per toeval, toen een Parijse student bedacht dat naar telkens een andere bakkerij rennen een goede manier was om zichzelf te motiveren. Dat eenvoudige en charmante idee groeide als vanzelf verder toen hij het op sociale media deelde. Al snel sloten zijn broer, vrienden en vervolgens kennissen zich aan… en tegenwoordig brengt de Running Flan Club per bijeenkomst meer dan honderd mensen bij elkaar, terwijl de ambitieuzere neef, de Food Runners Club, steeds meer volgers krijgt en steeds vaker bijeenkomsten organiseert.

Achter het succes zit geen marketingstrategie en worden geen grote beloften gedaan over sportieve prestaties. Het draait om saamhorigheid, nieuwsgierigheid en plezier. En natuurlijk om flan. Romig, met zanddeeg of een bladerdeegbodem, afhankelijk van je voorkeur, want zelfs daarover wordt gediscussieerd. Banketbakkerijen die in het weekend tot voor kort nauwelijks klanten hadden, zijn nu uitverkocht nadat deze groepen hun hardloopschoenen aantrekken en een lepel ter hand nemen, iets wat heel vanzelfsprekend lijkt.

De werkwijze is heel eenvoudig. Er wordt een bijeenkomst aangekondigd op sociale media of via een lokale app, er wordt een startpunt afgesproken voor een bakkerij, restaurant of café, en de route, het tijdstip en de te proeven specialiteit worden bekendgemaakt. Vaak werken de zaken graag mee: het evenement levert ze bekendheid, nieuwe klanten en mond-tot-mondreclame op, meer waard dan welke campagne ook. Vaak bedenken ze zelfs een speciaal recept voor de gelegenheid.

Sommigen vergelijken het met een alternatief voor de klassieke afterwork. Anderen, wat avontuurlijker, noemen het de nieuwe Tinder: tijdens het samen joggen en het wachten op het dessert zijn vriendschappen en relaties ontstaan. Maar het succes schuilt niet in de mogelijkheid om iemand te versieren, maar in de kans om de stad en haar gastronomie op een rustig tempo te herontdekken, samen met vreemden die na een paar kilometer geen vreemden meer zijn.

En dan komt dat moment dat alles de moeite waard maakt: de after-run. Een lange tafel, een terras of een hoekje in het park. De veters van de hardloopschoenen los, de wangen nog rood en een verleidelijk stuk lekkers in de handen. Na de inspanning volgt de beloning… en wat voor een beloning. Want hardlopen zonder druk en eten zonder schuldgevoel is misschien wel de perfecte balans tussen lichaam en genot.

De foodrunninghype beperkt zich niet tot Parijs. Ook Lyon, Toulouse, Bordeaux en Marseille hebben hun eigen groepen. Zelfs Londen en New York doen mee met soortgelijke initiatieven. In Spanje staat de trend nog in de kinderschoenen, maar in Madrid en Barcelona zijn er al cafés die hun eigen brunch- en hardloopclubs hebben opgericht voor een gemeenschap die graag gezonde activiteiten onderneemt met een smakelijke beloning achteraf.

Los van de trends laat deze beweging zien dat er behoefte is aan contact, plezier, lichaamsbeweging en samen genieten van lekker eten. Bewegen zonder druk. Eten puur voor het plezier. Mensen ontmoeten zonder schermen ertussen. En dat allemaal onder het mom van een goed recept, een nieuwe smaak of een nieuwe plek die uiteindelijk je favoriet wordt. Hardlopen voor een pizza, een pistachegebakje of een ambachtelijk belegd broodje klinkt op het eerste gezicht misschien frivool. Maar als je er goed over nadenkt, is het zinvoller dan veel van de routines die we als 'gezond' beschouwen. Want de echte luxe zit niet altijd in het tellen van calorieën, maar in het delen ervan.

Zou jij meedoen aan een hardloopwedstrijd met een brunch als happy end? Lijkt het je een extravagantie of juist een heel logisch idee? Ken je iemand die hardloopschoenen en een vork al combineert?

Vertel ons of het idee je aanspreekt en of je je kunt voorstellen het einde van een route te vieren met een welverdiend broodje serranoham of een kop koffie met worteltaart, in goed gezelschap. Op welk hapje zou jij jezelf na het hardlopen trakteren? We horen het graag.