Deze dikke focaccia met cherrytomaatjes en olijven weet je al bij de eerste geur te verleiden: het recept dat je zeker moet proberen

Om het te bereiden, kun je uitgaan van dit recept met cherrytomaatjes, zwarte olijven en oregano: een typisch mediterrane combinatie die bij verschillende gelegenheden gemakkelijk op tafel te zetten is.

Focaccia is ideaal als hapje, maar ook in plaats van brood, voor een hartig buffet of als bijgerecht bij kaas, gegrilde groenten en vleeswaren. Het sterke punt is de textuur: een goed gehydrateerd deeg dat, mits voorzichtig behandeld,ook na het bakken luchtig en aangenaam luchtig blijft.

Hoe maak je een dikke en luchtige focaccia? Het antwoord ligt niet in één enkele stap, maar in een reeks kleine details. Een dikke focaccia mag niet compact zijn: hij moet rijzen, ademen en een elastische kruim behouden. Daarom zijn het vochtgehalte van het deeg, de rusttijden en het vouwen van het deeg van cruciaal belang.

Een zacht deeg kan intimiderend zijn omdat het plakkeriger is, maar juist die consistentie zorgt voor een luchtigere focaccia. Met licht bevochtigde handen kun je het deeg beter bewerken zonder al te veel bloem toe te voegen.

Dit zijn de details die het verschil maken:

• Gebruik meel dat geschikt is voor pizza en focaccia, dat water goed kan opnemen.
• Neem de tijd tijdens het rijzen: het deeg moet er opgezwollen en levendig uitzien.
• Vouw het deeg voorzichtig om de structuur te versterken zonder het deeg te belasten.
• Rol het deeg uit op de bakplaat zonder het plat te drukken, gebruik hiervoor je vingertoppen en laat de luchtbellen intact.
• Breng de olie aan op het oppervlak, zodat de klassieke kuiltjes nog smaakvoller worden.

Hoe lang moet de dikke focaccia rijzen? Bij dit recept moet je het een beetje van tevoren plannen, want met alle rusttijden, vouwen en rijstijden ben je al zo’n vier uur bezig voordat je het kunt bakken. Het is geen ingewikkeld proces, maar je moet je er wel aan houden: de focaccia moet rustig kunnen rijzen om zacht te worden.

De eerste fase dient om het deeg body te geven. De korte rustperiodes tussen het vouwen door helpen het glutennetwerk zich te ontwikkelen zonder het deeg te veel te bewerken. Daarna volgt het rijzen in de kom, waarbij het deeg in volume toeneemt. Ten slotte, zodra het deeg in de bakvorm is gelegd, heeft het nog een laatste rustperiode nodig.

De meest praktische tip is om naar het deeg te kijken, niet alleen naar de klok. Een focaccia die klaar is om belegd te worden , moet gerezen, zacht en vol met kleine belletjes zijn.

De belegging is eenvoudig, maar niet willekeurig. De cherrytomaatjes geven tijdens het bakken zoetheid en een beetje vocht af. De zwarte olijven voegen een hartige toets toe die de zachtheid van het deeg in evenwicht brengt.Oregano daarentegen zorgt voor die onmiddellijke geur die doet denken aan pizza, warm brood en de mediterrane keuken.

Om de beleg goed te verdelen, kun je het oppervlak beter niet te vol laden. Een dikke focaccia moet de hoofdrol blijven spelen: de beleg moet erbij horen, niet alles bedekken. Ook de extra vierge olijfolie speelt een belangrijke rol: deze sijpelt in de kuiltjes, geeft het oppervlak een heerlijke geur en zorgt voor een aantrekkelijker goudbruin kleurtje.

Waarom worden er kuiltjes in de focaccia gemaakt? Ze zijn niet alleen decoratief. De kuiltjes zorgen ervoor dat de olie beter over het oppervlak wordt verdeeld, waardoor er kleine, smaakvollere plekjes ontstaan en de focaccia die typische textuur krijgt: zacht van binnen, licht goudbruin van buiten.

De beweging moet vastberaden maar voorzichtig zijn. De vingers dringen in het deeg, maar mogen de structuur ervan niet vernietigen. Het is beter om de kuiltjes te maken na de laatste rijzing in de bakvorm, vlak voordat je de laatste vulling toevoegt. Op deze manier blijft de focaccia hoog en verliest hij niet alle opgehoopte lucht.

Een dikke focaccia met cherrytomaatjes, olijven en oregano is heel veelzijdig. In vierkantjes gesneden is hij perfect voor een zelfgemaakt aperitief; in grotere plakken gesneden kan hij het brood vervangen tijdens een informeel diner; de volgende dag licht opgewarmd is hij ook heerlijk als hartig tussendoortje.

Hoe bewaar je de dikke focaccia? Als hij eenmaal is afgekoeld, kun je hem het beste goed afgesloten in een bakje bewaren of zorgvuldig inpakken, zodat hij niet te veel vocht verliest.

De zelfgemaakte dikke focaccia heeft een heel eigen karakter, anders dan pizza. Je hoeft het deeg niet dun uit te rollen, niet te hard plat te drukken en het hoeft niet bedekt te worden met allerlei ingrediënten. De kracht zit hem juist in de zachte kruim, dus elke stap moet deze beschermen.

Wanneer je het deeg in de bakvorm uitrolt, gebruik dan je vingers in plaats van er kracht op uit te oefenen. Laat bij het beleggen ruimte over voor het deeg. Wacht tijdens het bakken tot ook de onderkant goudbruin is. Uiteindelijk is deze focaccia zo geslaagd omdat hij de geur van thuis, mediterrane ingrediënten en een zachte textuur combineert die uitnodigt om nog een stukje te nemen.