5 mythes over eetstoornissen die je absoluut moet ontkrachten

Het is een misvatting dat eetstoornissen alleen voorkomen bij tienermeisjes en jonge vrouwen. Deze stoornissen komen echter voor bij mensen van alle leeftijden, genders en achtergronden. Volgens ANAD maken mannen ongeveer 10% tot 25% van de gevallen uit, maar wordt de diagnose bij hen vaak later gesteld vanwege stereotypen. Bovendien kunnen eetstoornissen ook voorkomen bij kinderen vóór de puberteit of zich openbaren bij oudere volwassenen, vaak na stressvolle gebeurtenissen of ingrijpende veranderingen in hun leven.

Eetstoornissen afdoen als abnormaal eetgedrag betekent dat je de complexiteit ervan negeert. Deze stoornissen zijn vaak uitingen van diep psychisch lijden. Eten wordt dan een manier om moeilijke emoties, zoals angst, schuldgevoelens of een gevoel van leegte, te beheersen. Anorexia kan bijvoorbeeld wijzen op een behoefte aan controle in een omgeving die als chaotisch wordt ervaren, terwijl boulimia of een eetbuistoornis een reactie kan zijn op emotionele kwetsuren.

Het idee dat alleen magere lichamen wijzen op een eetstoornis is onjuist en gevaarlijk. Veel mensen met een eetstoornis, vooral mensen met boulimia of een eetbuistoornis, kunnen een gewicht hebben dat als "niet gevaarlijk" wordt beschouwd of overgewicht hebben. Deze misvatting draagt bij aan het onzichtbaar maken van deze gevallen en het uitstellen van diagnoses. Een eetstoornis kun je niet alleen aan iemands uiterlijk afmeten; ze wordt gekenmerkt door een verstoorde relatie met eten en het eigen lichaam, ongeacht de lichaamsbouw van de persoon.

Deze overtuiging bagatelliseert de werkelijkheid van eetstoornissen en geeft de betrokkenen een schuldgevoel. Eetstoornissen zijn geen keuze, maar complexe aandoeningen die het gevolg zijn van een combinatie van biologische, genetische, psychologische en omgevingsfactoren. Zo tonen studies van INSERM een verband aan tussen bepaalde genen en een aanleg om een eetstoornis te ontwikkelen. Daarnaast spelen sociale druk rond het uiterlijk, trauma's en gezinsdynamiek een rol. Mensen met een eetstoornis kiezen niet voor hun lijden; ze hebben begeleiding en steun nodig, geen veroordeling.

Hoewel eetstoornissen behandeld kunnen worden, is herstel vaak een langdurig proces, met ups en downs. Sommige mensen slagen erin weer een meer ontspannen relatie met eten en hun lichaam te krijgen, maar anderen kunnen kwetsbaar blijven in stressvolle situaties. Bovendien kunnen lichamelijke en psychische gevolgen, zoals spijsverteringsproblemen of een veranderd lichaamsbeeld, blijven bestaan.